k a p p o o

6 Comments Add your own

• 1. sahar  |  October 25, 2009 at 1:31 pm

  اومدم اینجا که حرفمو پس بگیرم البته نه کاملأ،فراموشی که همیشه با من خوب بوده و لحظات خوشی را با هم تجربه کردیم،ولی این چندوقت خیلی بدقلقی کرده با ما.همه ی چیزای ضروری رو هم فراموش میکنم شاید خودم مقصرم که اصلأ زیادی باهاش خوش رفتاری کردم و خیلی وقتا هم دعوت نامه واسش فرستادم!احتمالأ پررو شده (مشکل عظیم من با اطرافیان که همواره پس از تحویل گرفتنشون پیش میاد،و معمولأ هم کاری میکنن که علاوه بر ضایع کردن جماعت پررو قصد جونشونو هم کنیم )به هر صورت این هفته که گند زد به کلاس شیمی ما،درسارو یادم بود،اجازه ی فضولی در این زمینه نداره ولی کارای نکرده کم بود تستای نزده شده هم شد قوز بالا قوز.هییییییییییییییییییییی

• 2. sahar  |  October 17, 2009 at 7:13 am

  آخ،خداییش فراموشی بعضی وقتا نعمته،از همه دنیا راحت میشی

• 3. misterseif  |  December 30, 2008 at 2:54 pm

  خسته بود، و بی حوصله
  نوه ی کنجکاوش مدام می پرسید این کجاست و اون کجاست
  جای هیچی یادش نمی اومد
  زندگیش پر از اتفاقای بد بوده
  برای توانایی در ادامه دادن به زندگی مجبور بوده بدی ها رو فراموش کنه
  این کار رو زیاد انجام داده
  در واقع یه تمرین اجباری رو زیاد تکرار کرده
  تمرین فراموش کردن
  حالا هم به یه قدرت و یا ضعف اجباری رسیده
  فراموشی

• 4. behnam  |  December 25, 2008 at 3:47 pm

  خوب بود آفرین! اگه دوست داشتی به وب ما هم سری بزن
  وما رو لینکمان کن. با تشکر

• 5. Aref  |  November 10, 2008 at 7:54 am

  سلام
  من امروز صبح شما رو تو لیست دوستان ریدر دیدم ولی هیچ خاطره ای ار شما ندارم و نمی دونم چه طور این اتفاق افتاده ؟ ببینیمت

• 6. misterseif  |  November 6, 2008 at 5:07 pm

  چرا باید برای فراموش کردن یه نفر و این که حرف دلتو بفهمه بدونه اینکه کوچیک شده باشی دست به وبلاگ بشی؟مث من! ههاااااااااان ای خدا

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed