تلخِ تلخ

دوست دارم مدتی رو دور می شدم از همه چی. از همه چیزایی که می شناسم. از همه آدم ها و از همه خاطرات و آشنایی ها و یادها و دلمشغولی ها و دغدغه ها و برنامه ها و کار و کار و کار. خسته شدم. نمی دونم چرا مدتیه این جمله بدجوری تو زندگی ام پررنگ شده: خسته ام! خسته از همه این زندگی. از همه پهنایش و درازایش و همه ابعادش. نیاز دارم به مقدار زیادی بی خیالی. به مقدار زیادی فراموشی، به مقدار زیاد ناآشنایی و تنهایی و به مقادیر زیادی بی زمانی. هوا سرد شده و صبح ها به سختی ازخواب بیدار می شم. کم خواب هم که باشی دیگر معضلی است برای خودش و بعدش هم که بیفتی تو شلوغی این شهر و بخوای بری اداره ای که آدم هاشو و کلن سیستم اش حالتو به هم می زنه، دیگه چیزی برات نمی مونه. دیگه پاک می افتی به نشخوار کردن و غرغر کردن و بعدش هم که تلخ و تلخ تر می شوی.

این روزها تلخ تلخ ام. کار جدید تقریبن تمام انرژی ام رو می گیره و دریغ از یه اپسیلون رضایت که توقع می ره دو طرفه باشه، که نیست. نه از طرف من نه از طرف اونا. یکی این وسط داره برام موش می دوونه و نمی دونم کیه و بدترش اینه که یه همکار مرد خاله زنگ دارم که انگار از وسط چار پنچ خانوم خونه دار نق نقو کشیدنش بیرون و از بخت بد، شده همکار من. اصلن حرف زدن این آدم و کشیدن حرف دوم ازآخر همه کلماتی که ادا می کنه، لج منو در می یاره. بدتر ترش اینکه خیلی هم حرف می زنه و بیشتر وقتا تو مخ منه. کلن جابجایی اداره دردسره و وقتی فاجعه می شه که ببینی کلاه سرت رفته و اداره جدید آش دهن سوزی نیست. تو این سیستم که جوونترین نیروی کار خانوم من باشم، سال هاست که جای یه کازیو، یه پانچ، یه سطل آشغال هم عوض نشده و همه کارمندا مث خرس های تنبل آویزون میزهاشون بودن و از جاشون جُم نمی خوردن مبادا باد به کونشون بخوره و حالا من بدبخت از همه جا بی خبر مورد غضب عده ای واقع شدم که فکر می کنن من یکی از عوامل ناآرامی های اونها هستم و همه تغییرات مدیریت جدید رو از چشم من می بینن. خانوم هم که باشی و مجرد دیگه واویلا.

تقریبن از روز ورودم به این سازمان هر روز شاهد نکات بدیع و لطیف و گاه فکاهی ای هستم که این ور اون ور به گوشم می خوره و گاهن از طرف دفتر ریاست به موجب اون منو مورد بازخواست قرار می دن و هر بار با نیشی از بناگوش در رفته از دفتر ریاست می زنم بیرون و سعی می کنم خودمو به بی خیالی بزنم و بگم طبیعیه تو این سیستم پیرپاتال پرور، طاقت ورجه وورجه هاو جنب و جوش منو نداشته باشن و باز به خودم می گم طبیعی هم هست که منو رغیب خودشون بدونن و بخوان زهرشونو یه جوری بریزن اما خب صبر آدم هم یه جایی تموم می شه و یکهو آدم به سرش می زنه برینه به هیکل ریاست و دفتر ریاست که یکی از گیراشون این باشه که تو خودتو می گیری و قدرت طلبی و خاکی نیستی و چرا تلفنی با دوستت حرف می زنی و چرا  جواب سلام فلان کسک تو راه پله طبقه ماقبل آخر رو ندادی و … احتمالن بعدش هم بگن چرا جواب دلبری(!) فلان پدر فلان شده رو ندادی و … عق ام می گیره از این سیستم. دیگه مطمئنم برای کار اداری ساخته نشدم. من نمی تونم تظاهر کنم و این بزرگترین مشکل منه. نتیجه اش هم اینکه باید به اندازه چهار نفر کار کنی و همیشه ازت ناراضی باشن. همیشه گیری داشته باشن دم دستشون که فرو کنن تو تنت و تو اون لحظه دوست داشته باشی با دوتا دستت خرخره یکیشونو محکم فشار بدی و بهش بگی آدم بی شعور بیشتر از تو می فهم و کارم رو از تو و جد و آباد و صدتای تو هم بهتر انجام می دم اما … اما باید سکوت کنی و خودتو بزنی به در خری که آره تو راس می گی و از این حالت بیزارم. از اینکه بدونی کارت هیچ ایرادی نداره و دارن الکلی به دست وبالت می پیچن و بهت گیر می دن و از اون طرف باید سکوت کنی و مث خر کار کنی بیزارم. به اندازه تنفرم از این سیستم مریض از این حالت بیزارم.