مغولستان خارجی

Who took the cookie from the cookie jar? کی بود که شیرینی رو از شیشه شیرینی کش رفت؟ من که نفهیدم کی شیرینی رو کش رفت! مهم هم نیست. “خداحافظ گاری کوپر” رو بالاخره خوندم. خیلی اضافه داشت اما خوشم اومد ازش. خیلی احساس بیگانگی نداشتم با “لنی” و حتی “جس”! یه چیزی اون وسطا انگار. یا شاید هم عاشق دیوانگی و غیراهلی بودن این لنی شدم. مهم نیست. یه جایش می گفت که “خوشبختی از اون شیرینی هایی است که باید گرم گرم خورد” و جایی دیگر اون جمله معروف “از همین می ترسم. به یه چیزی یا کسی عادت می کنی، اون وقت اون چیز یا اون کس قالت می گذاره. اون وقت دیگه هیچ چیز برات باقی نمی مونه. می فهمی چی می خوام بگم؟ … آنهایی رو که می گذارن و می رن دوست ندارم. اینه که اول خودم می گذارم می رم. این جوری خاطر جمع تره”. این جمله شو بدجور دوست دارم. “خداحافظ گاری کوپر” از اون دست کتاب هاییه که آدم دوست داره همینجوری دوستش داشته باشه. بی هیچ دلیلی!

پ.ن: کسی هست بدونه مغولستان خارجی کجاس؟!!!