احساس ناتوانی مزمن

بعضی وقتا یه چیزایی آوار می شن رو سر آدم. یه چیزایه کوچولویی که شاید به تنهایی هیچی نباشن اما یه جایی یکهویی اینقد بزرگ می شن و همه انرژی اتو می گیرن که دوست داری سرتو بکوبی تو دیوار. وقتی هم که نمی تونی کاری کنی جز اینکه بشینی ببینی چیزایی که می خوای رو به خاطر همین کوچولوهای مزخرف داری به فاک فنا می فرستی، می خوای اصلن نیست شوی! بدبختی ماجرا هم اینجاس که نمی تونی به هیچکی، هیچی بگی و ترجیح می دی خودت باشی با درد مزخرفت که انگار چشمی نیست و گوشی برای دیدن و شنیدنشان که ظاهرن بی اهمیت اند اما در واقعیت ماجرا پیر آدم رو در می یارن. این جور وقتا به معنای واقعی کلمه کم می یارم و به طرز احمقانه ای احساس ناتوانی می کنم و خسته می شم از این زندگی که یه جاهایی اینقد بی رحم می شود با آدم که انگار می خواهد انتقام تمام تاریخ را ازت بگیرد و خسته از دست خودم که انگار نمی توانم کاری کنم، انگار دست هایم قیچی شده اند و پاهایم فلج!