این روزهایم

شده یه وقتایی دل آدم بگیرد و دوست داشته باشد های های گریه کند. تقریبن بی هیچ دلیلی مشخص. یه دلتنگی، یه بغض، یه بهونه، یه … . نوشتن هم یه جاهایی به درد می خوره! یه جاهایی باید سکوت کنی و بتمرگی تو خودت و یه موقع هایی هم باید فریاد بزنی و بغض فروخورده رو بریزی بیرون که سبک شی. یه وقتایی هم هست که حتمن باید کسی باشه که آدم سرشو بذاره رو شونه شو و اشکاشو اونجا بریزه!

این چند روزه که دسترسی ام به یوزر لپ تاپم تقریبن غیرممکن شده بود حس و حالم هم خشکیده بود بین همون واژه های فینگلیش که بعضی وقتا دوست داشتم سرمو بکوبم تو دیوار از بدقلقی شون. اما امروز که به حول و قوه الهی دسترسی به یوزر فراهم شد، مونده بودم سکوت یه هفته ای رو چه جوری تخلیه کنم که دیدم حالی نیست و ذکر مصیبت است و بس.

اما خب این بارون کلی خوش به حالمان کرد و شاید اگر آسمون نمی بارید، من بودم که باید می باریدم. مث آسمون بهار یکی دو ساعت تو روز که یه کم دور و برم خلوت می شود ابرهای غم متراکم می شن و می خوان دوباره ببارن اما انگار فرصت دست نداده که یکهویی هری بریزن پایین.

حرفم نمی یاد و انگار دلم تنگ چیزی است که نیست و باید باشد. باید این لحظه باشد که خیالم راحت شود و دلم قرص از حضورش، اما نیست. اشک هایم هم دیگر حیفشان می آید همینجوری بریزن و بیهوده هدر برن در برجستگی گونه ها تا زیر گلو و جذب شدن در لباس تنم که انگار که نباشد، که انگار که بی خودی ای است بر بی خودی تنم.

پ.ن: نیاز به یه مسافرت پر هیجان دارم. از اونایی که مزه اش زیر دندون آدم بمونه تا مدت ها و هر از چندگاهی وسوسه ات کنه برای ماجرا جویی های دوباره.