دریا، جنگل و بوی دود چوب

دوست داشتم همین لحظه کوله امو به ضمیمه کرم ضدآفتاب، دوربین، عینک آفتابی، مایو و یکی دو داستان جیبی بر می داشتم و می رفتم شمال. شهریور شمال حال می ده. ساحل و شنا، جنگل و تمشک، رودخونه و ماهی، بارون و موهای خیس. پاچه های شلوارتو بزنی بالا و مث این بچه های سرتق تو آب راه بری و اصلن نفهمی چی سر پاهات اومده تا وقتی که از آب بزنی بیرون. هوا هم که داشت تاریک می شد بری کنار ساحل دراز بکشی و در سکوت شب، گوش هاتو بسپری دست امواج آروم دریا و بعد یکهویی یه موج کوچولو بخوره کف پات و تو رو از خودت در بیاره و بعد خودتو بندازی وسط رقصِ موج های لرزان و ماه. صبح زود هم در رطوبت خنک هوا بزنی به دل جنگل و یه آتیش به یاد روزهای جنگلی و دود و چایی و بِلال! و لذت جنگلی ات را با جستجو لای بوته های تمشک و زخم و زیلی شدن دست و پایت و تکه تکه شدن لباسهایت کامل کنی. از اون ور بری رو یه پل چوبی که روی یه رودخونه اس بشینی و پاهاتو از اون بالا آویزون کنی و با خنگیت تمام سه ساعت بشینی و میوزیک گوش کنی و جریان آب رو نگاه کنی و آشغال هایی که از اون زیر رد می شن رو بشمری. بعد حدودای ساعت 5عصر بری نشتارود و باغ های نارنج، نارنگی و کیوی و …  از لای پرچین یکی از همین باغ ها بری تو و زیر یکی از همین درختا دراز بکشی و بوی نوستالژیک علف هایی که نمی شناسی شان و وزوز حشرات و فراموشی زمان! اگه هم خواستی شام بری کته کبابی بخوری و بعد یواش یواش از دم فروشگاه های صنایع دستی و مربا و کلوچه و ترشی و … رد شی و هیچی نخری. روز بعدش هم اختصاص بدی به دوربینت و کوچه پس کوچه ها و خونه های قایم شده لای درختا و جریان زندگی در نمناکی خاک و سرسبزی جنگل و بالکن های پر از گلدان های رنگی و باغچه های پر از لوبیا و سیر و کدو و … و درختچه های کیوی و اردک هایی با کون های لرزان و رقصان لای پرچین ها و دم جوی آب و …