دیوانگی

دیگر چیزی زیر پاهایم خرد نمی شود. دیگر نگران نیستم که بن بست های مکررم را چه کنم. دیگر در گیرودار خلا نمی دانم و هیچ، چشمانم را نمی دوزم به حباب نارنجی آویزان اتاقم تا یکهو اشک از گوشه های چشمم ریز ریز بیاید پایین و بریزد توی گوشم. دیگر موقع خداحافظی کله سحرِ خونواده برای سفر، بدرقه شان نمی کنم؛ هر چند بیدارِ بیدارم و چشمهایم در تاریکی اتاق دمبال چیزی می گردند که پیدا نمی شود. شاید مرده ام و شاید تو کما هستم که فکر می کنم جریان دارم اما روی تخت یه بیمارستان مسخره ام و منتظر یه معجزه که هیچوقت رخ نمی دهد. شاید هم اصلن به دنیا نیامده ام و تو تاریکی رحم، زندگی آینده ام را نقاشی می کنم. شاید مهر 79 است و من تو ترافیک همت ام  و یک ساعت دیر می رسم به ثبت نام دانشکده و موقع ثبت نام به جز خانم نجم با اون ابروهای درهم اش، کسی رو نمی بینم و قرار هم نیست بعدن سرکلاس دکتر سعیدی کسی رو ببینم و قرار هم نیست کنفرانس “جمع گرایی و فرد گرایی” کلاس رو با کسی بردارم. شاید … اصلن مگر فرقی هم می کند؟!

وقتی تمام لحظه هایت می شود انتظار، وقتی فکر می کنی چقدر بیهوده شده ای در انتظارت، وقتی می بینی شب را به امید نه صبح و گفتن یه Hi و یه فیدبک Hi که یه اسمایلی ضمیمه اش شده، ظهر رو به امید عصر و یه کافه می گذرانی و وقتی می بینی باز دچار همان توهم فزاینده عصرگاهی شده ای که حتی به یه تک زنگ شبانگاهی دل خوش کند و امیدوار شود، چه می توان گفت؟! جز دیوانگی؟ دیوانگی …

پ.ن: فک کنم دارم هزیان می گم!