دلتنگی هایی از جنس انسان

 

“احمد(ت) کایا” هم از اون موجوداتیه(بود!)* که من صداشو واقعن دوست دارم. یه چیزی تو صداشه که حتی برا من که اصلن ترکی نمی فهمم دوست داشتنی و دل انگیزه. احتمالن کسایی که ترکی(استانبولی) متوجه می شن حال می کنن با صداش. بیشتر کارایی هم که من ازش دیدم و شنیدم  تو حال هوای خاصیه که بیانگر دلتنگی های سیاسیشه. وقتی صداشو گوش می دم حتی اگه تو اوج شادی باشم خود بخود منو تا ته دلتنگی می بره. ازش سراغ ندارم قطعاتی که شاد باشه و آدمو به هیچان بیاره. این چند روز که سرم شلوغه و درگیر جمع کردن پایان نامه ام، مغزم خالی خالیه برای گذاشتن پست جدید برا همین قطعات مورد علاقه امو که دارم گوش می دم اینجا می ذارم باشد که گوش کنید و رستگار شوید!

تا یادم نرفته این کایا به طرز وحشتناکی زیبا باقلاما(دیوان) می زنه. سازش هم مث خودشه که جز دلتنگی چیزی نمی گه، اگه تونستم بعدن از تو آرشیوم چن تاشو اینجا می ذارم. آخه ام پی تری نیستن و بلت نیستم بذارمشون!  

 

 

* کایا تا مدتی قبل از مرگش در زندان بود. سیستم حاکم تحمل زبان تلخش که روایتگر تبعیض در ترکیه بود را نداشت. بعد از آزادی، از ترکیه رفت و در اروپا و دور از نظامیان آتاتورک پرست از دنیا رفت.